مثل ماهي زنده

مثل سبزه زيبا

مثل سمنو شيرين

مثل سنبل خوشبو

مثل سيب خوش رنگ

و مثل سکه با ارزش باشيد

سال نو مبارک

اما حرفی نمی زنم

اگه هیچ کس برام نموند

واسه اینه که سبب منم

کاش بدونی ماتم دنیام بی تو فقط گریه می خواد

کی می دونه این حسرتا چه کرده با روز وشبام

تو زندگیم یه دنیایی توی کابوسم تو رویایی

یه پاییزم تو بهاری

من یه مرداب تو دریایی

از این گریه چه میدونی نه دردمی نه درمونی

به چه امید می خوای باشی که پیش دردام بمونی

تو زندگیم یه دنیایی

تو کابوسم تو رویایی 

یه پاییزم تو بهاری من یه مرداب تو دریایی

سبب منم که میشکنم

اما حرفی نمی زنم

اگه که هیچ کس برام نموند

واسه اینه که سبب منم

سبب منم که میشکنم

اما حرفی نمی زنم

اگه که هیچ کس برام نموند

واسه اینه که سبب منم 

اگه غمخوارم نیستی لااقل بهترین غمم باش

هرچه هستی باش

فقط بهترین باش چون همیشه در خاطراتم می مانی

پس در خاطراتم بهترین باش

                                   در می زدم

                   حالا که دستم به زنگ میرسد

                                         دیگر دری نمانده است!

نیازمند چیزی بودم که باورش کنم

نگاهت بر من افتاد و باور کردم

خواهان کسی بودم تا باورش کنم

خود و رویاهایت را با من تقسیم کردی

و باورت کردم

اما

آنچه به راستی نیازمندش بودم

باور کردن خود بود

مرا به دنیای درونت بردی و با اکسیر عشق یاریم کردی

و به برکت توست

که امروز زنده ام , لمس می کنم و باور دارم

کسی , چیزی یا خود را

آری تنها به خاطر وجود توست...

می نویسم از تو!
از تو ای شادترین , ای تازه ترین
نغمه عشق...

تو که سرسبزترین منظره ای
تو که سرشارترن عاطفه را
نزد تو پیدا کردم .

و تو که سنگ صبورم بودی
در تمام لحظاتی که خدا
شاهد غصه و اندوهم بود...

به تو می اندیشم!
به تو می بالم!
و از تو می گیرم
هر چه انگیزه درونم دارم .

من شباهنگام
آن دم که تو را نزد خود می بینم
بهترین آرامش
برترین خواهش و احساس نیاز
در دلم می جوشد... 

روزها میگذرد! 

عشق ما روبه خدایی شدن است
روبه برتر شدن از هر حسی
که در این عالم خاکی پیداست

دوستت میدارم!
از همین نقطه خاکی...
تا عرش

دوستت میدارم
    از زمین تا بخدا...

ترانه سرا: بهناز قهرمانی

قانون تو تنهايي من است
و تنهايي من قانون عشق
و عشق ارمغان دلدادگيست
و اين سرنوشت سادگيست !
چه قانون عجيبي
چه ارمغان نجيبي
و چه سرنوشت تلخ و غريبي
كه هر بار ستاره هاي زندگي ات را
با دستهاي خود راهي آسمان پر ستاره اميد كني
و خود در تنهايي و سكوت
با چشمهايي خيس از غرور
پيوند ستاره ها را به نظاره بنشيني
و خموش و بي صدا
به شادي ستاره هاي از تو گشته جدا
دل خوش كني
و باز هم تو بماني و تنهايي و دوري
و باز هم تو بماني و
يك عمر صبوري